Okul açıları yaklaşık bir 2 ay-hatta daha fazla- oldu.Liseli olmanın zorluklarına alışmaya başladım.Öğretmenlerin kurallarına,arkadaş ortamına,düşük notlara...Her öğretmenin kendine göre bakış açısı var.Ama bizim sınıf için aynı:Bir daha asla...Susun...Yazılıda...
Kısaca bedenciden matematikçiye,İngilizceciden edebiyatçıya kadar tüm hocalara kızdırıyoruz.Anlamıyorum ki niye bu kadar konuşuyoruz.Ama aklıma bir şey geldi"Biz farklı bir nesiliz"
Okulu bazen seviyorum bazen nefret ediyorum.Bazen 4 yıl hemen geçsin diyorum bazen 45 dakika hiç bitmesin diyorum.Fikrim çabuk değişebilir ama bu kadar da olmamalı mı?
Hadi okulu seviyorum hangi günleri seviyoruma gelerim.Her öğrencide yaşanan "Pazartesi Sendromu" bende yok.Aksine pazartesi en sevdiğim gün.Cuma ve perşembe ise ikinci sırada.Biraz farklı değil mi?
Konu sanırım öğretmenlere geldi çattı.Şimdiden tüm öğretmenlerin-öncelikle sevdiğim öğretmenlerimin- öğretemenler günü kutlu olsun.Ve şu dizelerle veda ediyorum:
"Sadece 24 Kasımda değil
Sen hep kalbimdesin
Sen unutulur musun hiç
Canım öğretmenim"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder