Bir yaz tatiline başlangıcı.Bir sınav...100 dakika sonunda ağlamaya başlıyorsunuz.Bir yılki çalışmanız heyecanınız yüzünden boşa gitti.Bu ikiydi son şans seneye.Artık istediğim yere gidemeyeceğim,ortalamamın yüksek olması için son sene çok çalışmalıyım,ya yine heyecanlanırsam...Tüm umutlar beni terk etmişti,şansım bana küsmüştü,güneş artık bana gülümsemiyordu.Mahvolmuştum.Onca döktüğüm gözyaşı,yitirdiğim dakikalar,heyecanlanmanın pişmanlığı...Her şeyden nefret ediyorsunuz:500 alanlardan,hala gülümseyebilenler,kahkaha atanlar,hayatı dolu dolu yaşayanlar...Çaresizdim,yapayalnızdım.Hiç kimse beni teselli edemiyordu.Zihnim artık mutlu olamıyordu.Yüzüme sürekli mutluluk maskesi takmak zorunda kaldım vazgeçtiğimi sanmasınlar diye,çok çalıştım pes etmedi desinler diye...Ama bunları yapmamı sağlayan şey tek bir şeydi:En iyi dostum,kitap.
Moskof Cariye Hürrem diye bir kitap görmüştüm arkadaşımda.Tarihe meraklıyımdır.Yaz tatili benim için çekilmez olacağını anlamışım ki sınava bir gün kala bu kitabı aldım.Sabah uyanıyordum kitabı okuyordum yemek yiyordum uyuyordum.Kitap beni gerçek dünyadan tamamen çekmişti.Tüm sıkıntılarımı unutuyordum.Serinin ikinci kitabını aldım,yine aynı duygular.Üçüncü,dördüncü,beşinci...Bu çarşamba da kitap fuarında altıncıyı yani Kara Kraliçe Kösem'i alacağım.
Kitabın en iyi dost olması bana çok saçma şey gelirdi ta ki iki yıl öncesine kadar.Ama benim en iyi dostum kitap.Onun sırlarını okuyorum,sırlarımı söylüyorum;mutluluğumu arttırıyor.,,üzüntümü yok ediyor;zamanı durduruyor,sürüklüyor;uyuduğumda rüyama giriyor,uyandığımda dünyasına...
Bu yüzden kitapların benim için yeri çok önemli.Onlar beni hayata bağladı.Mutlu olmayı öğretti.Okuma aşkını öğretti.İnsanlardan daha az ümit bulacağını,sadece kendine güvenmen gerektiğini...öğretti
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder